Od dziecka jesteśmy tego uczeni. Mówi się nam, jak powinniśmy się czuć. Wmawia się, że w pewnych sytuacjach powinniśmy być szczęśliwi a w innych smutni. Że to szczęście i ten smutek powinniśmy okazywać w jakiś konkretny sposób. I że odstępstwa od normy źle o nas świadczą.
Pamiętam te wszystkie komentarze mam, które z pozycji wszystkowiedzących dorosłych patrzyły na moje beztroskie życie osoby bezdzietnej. Ciesz się, póki możesz – mówiły – Gdy urodzisz dziecko, nie będziesz miała czasu na nic. Wyśpij się na zapas.
Nawet największy aniołek i najspokojniejsze dziecko świata czasem płacze. I dobrze. Bo płacz jest naturalnym, zdrowym odruchem człowieka, który cierpi – a w przypadku niemowląt jest też sposobem na sygnalizowanie swoich potrzeb, bo niemowlęta, nomen omen, nie mówią.
Napisałam kiedyś tekst, którego się wstydzę. To był tekst hejterski, pomimo że do niektórych obecnych hejtów się nie umywa. Skrytykowałam w nim dwie blogerki, Basię i Disę, które pisały bloga o takim dzisiejszym lajfstajlu, który wtedy sie tak jeszcze nie nazywał.
Na ten pomysł wpadła kiedyś Matka Rodzicielka, gdy po remoncie zostały jej duże płytki ceramiczne w pojedynczych sztukach, a jej „przydasiostwo” powstrzymało ją od wyrzucenia tych resztek.
Mam wśród swoich znajomych na Facebooku kilka, może kilkanaście osób, które są bardzo zaangażowane w pomoc potrzebującym.
Ten tekst jest polemiką z artykułem Kamila Mirowskiego z Mr Social, który mnie trochę zaskoczył, bo moje doświadczenia oraz doświadczenia znajomych blogerów i marketerów są zupełnie inne niż to, co zostało opisane w tekście.
Sformułowanie „czuję się kobietą” usłyszałam po raz pierwszy już w dzieciństwie. Jakaś pani w telewizji tak powiedziała i wydało mi się to dziwne. No bo skoro ktoś jest kobietą, to po co mówi, że się tak czuje. Przecież jest. Gdyby to był facet, to rozumiem.
Marzena i Wojtek poznali się na studiach. Oboje poszli na Marketing i Zarządzanie, bo chcieli zostać kiedyś bogatymi dyrektorami.
Kochanki. Są wśród nich studentki, pracownice korporacji, wolne strzelczynie i bezrobotne. Są starsze i młodsze. Utalentowane i uchodzące za super pewne siebie laski skazane na sukces – oraz ciche szare myszki, których nie posądziłbyś o jakiekolwiek kontakty męsko-damskie.