Siedzę na tarasie u mamy na żoliborzu i przysłuchuję się rozmowie sąsiadek. – Ach, wiesz, Alusia, nie wiem, co to ostatnio się dzieje, ale te wrony tak kraczą strasznie ostatnio. – A wiesz, że racja. One gdzieś tu gniazdo muszą mieć. Kraczą i kraczą, kra kra kra.
W moim domu nie było kultu ciała. Rzadko kiedy rozmawiałyśmy też z mamą o urodzie innych ludzi. Dużo częściej mówiłyśmy o ideach, zachowaniach, cechach charakteru i wiedzy różnych osób – od tych najbliższych, w rodzinie, przez znajomych aż do postaci publicznych i artystów.
Zanim zaszłam w ciążę, byłam przekonana, że nie da się chodzić z brzuszkiem bez specjalnie do tego stworzonych ciuchów.
Drogi rodzicu, przyjdzie taki czas, że niezależnie od twoich chęci, przekonywań i potrzeb, dziecko się od ciebie odsunie. Nie będzie już chciało dawać buziaka na dzień dobry, nie będzie chciało się przytulać, a na myśl o spaniu w jednym łóżku z rodzicem powie „fuuuuuj.
Wtorki spędzam u mamy na Żoliborzu. Przyjeżdżamy z Kociopełkiem, mama zabiera go na spacer, a ja rozwiązuję krzyżówki w ogrodzie. Śpię w moim starym pokoju, w którym zostawiłam masę niepotrzebnych rzeczy – z którymi jednak trudno mi się definitywnie rozstać.
Trzepnęło mnie ostatnio. W tych wszystkim moich rozważaniach na temat związków skupiam się ciągle na jakimś podziale obowiązków domowych, na udanym seksie, na relacjach z byłymi i generalnie nad szlifowaniem czegoś, co w standardzie jest dobre.
Zdarzyło mi się to wielokrotnie, choć najczęściej byłam po stronie neutralnej. Raz tylko okazało się, że ja i moja hejterka mamy wspólną znajomą, która… lubi i mnie i ją.
Zacznijmy od ustalenia jednej rzeczy: czy to, co posiada twoje dziecko, jest faktycznie jego własnością. Bo wiesz, jeśli coś jest twoje, to na przykład nie można ci tego odebrać. A przynajmniej nie zgodnie z prawem. Odebranie ci twojej własności nazywa się kradzieżą i jest karalne.
