Kilka tygodni temu rzuciłam na fejsie hasło, żeby powymieniać się ciuchami. Wyczyściłam bowiem swoją szafę z tych rzeczy, w których po prostu nie chodzę (wg tego klucza: Kilka ciuchów, których na pewno już nie założysz.
Zarówno chiński kalendarz płci, jak i cała masa ciążowych przesądów mówiły jednoznacznie – będę miała dziewczynkę. Bo i makarony i słodkości jadłam, i trądzik ciążowy miałam w pierwszym trymestrze, i jakoś tak czułam, że dziewczynkę urodzę.
Zaczęło się kilka ładnych lat temu gdzieś w Kalabrii, gdy jechaliśmy z Mścisławem przez meksykański krajobraz południowych Włoch, zatrzymaliśmy się w jakiejś obskurnej kawiarence pośrodku niczego, a zza plastikowych, wiszących pasków w drzwiach wyszła gruba Włoszka, serwując nam ...
Bez zbędnych wstępów, bo to poważna sprawa i jeśli natychmiast nie zaczniecie mówić poprawnie, to przyczynicie się do wyginięcia żubrów. Podobają mi się poglądy Janusza Korwin-Mikke.
Święta coraz bliżej i być może korzystasz z techniki na ostatnią chwilę – czyli kupujesz prezenty w Wigilię, bo wtedy paradoksalnie jest najmniej ludzi w sklepach – ale są takie rzeczy, których w przeddzień Świąt nie kupisz, bo trzeba je zamówić i poczekać na dostawę.
– Wiesz co, Seba, muszę coś wreszcie zrobić z tymi zdjęciami. Bo znowu ktoś mnie prosi o mój portret do jakiegoś artykułu, a ja chodzę jak amatorka po fejsie i wybieram z profilowych, w tej fejsowej jakości. – No, racja.
30% polskich dzieci nie chodzi na WF. To rzeczywiście sporo, a z obserwacji znajomych wynika, że z roku na rok jest coraz gorzej. I teraz warto się zastanowić, skąd się to zjawisko bierze, bo przecież to nie fenomen ostatnich lat tylko nasilająca się od dawna tendencja.
Na lekkim nielegalu wymknęłam się do pokoju i zamierzam Wam zrelacjonować dotychczasowy przebieg eksperymentu z poprzedniej notki (klik). Trochę zmieniliśmy założenia, ale sedno zostało to samo. My zostaliśmy dziećmi, a dzieci dorosłymi.
Żyjemy w rodzinie patchworkowej. To znaczy, że mój konkubent (<3 takie piękne słowo…) ma dwóch synów z poprzedniego związku a ja zostałam macochą (<3 również piękne słowo). Filip i Ignaś mają 6 i 8 lat.
To pułapka, w którą wpadają początkujący lub po prostu kiepscy pisarze: bohaterom drugoplanowym nadają cechy „domniemane”, czyli takie, o jakie podejrzewa się przeciętnego człowieka.