Ding-dong: tu pociąg relacji Kraków – Warszawa
Wracaliśmy po weekendzie z Krakowa do Warszawy pociągiem Inter City, czy tam TLK, nie wiem, nie znam się, zarobiona jestem. Do pociągu wsiedliśmy o 19:21, czyli o planowanej godzinie odjazdu.
Blog
Koncerty, czyli dlaczego nienawidzę ludzi
Dałam sobie kolejną, piątą chyba szansę na polubienie koncertów. Tyle znajomych opowiada mi fantastyczne historie z różnych Openerów i Woodstocków, że czułam, jakby coś mnie w życiu omijało.
Szort 26
Rozwaleni na hotelowym łóżku przed kolacją oglądamy z Sebą Perfekcyjną Panią Domu. PPD: Aby ubrania zajmowały mniej miejsca w walizce, wykorzystaj próżniowe torby. Włóż do środka parę ubrań a następnie odessij powietrze odkurzaczem.
Strzał w stopę firmy zajmującej się współpracą z blogerami
Jak reklamuje się firma zajmująca się współpracą z blogerami? To proste: wziętym z internetu zdjęciem blogera, którego nikt nie spytał o zgodę na używanie jego wizerunku. Dostałam cynk od znajomego, że ktoś się mną reklamuje.
Szort 25
Za każdym razem, gdy ktoś mnie pyta, czemu, projektując mieszkanie, włącznik światła do łazienki zamieściłam wewnątrz łazienki, odpowiadam, że wychowałam się z rodzeństwem.
Moje 3 ulubione perfumy
Każde dziecko wie, że kobiety się malują i perfumują, bo są brzydkie i śmierdzą. Inaczej by nie musiały.
10 najlepszych zdjęć z mojego lipcowego Instagramu.
Jak ja mogłam kiedyś nie lubić Instagramu…? Dziś jestem w nim zakochana. Żadnego edge-ranku, który by wycinał posty znajomych, mało hejtu, czysty, prosty mechanizm publikacji. Ze wszystkich mediów społecznościowych to tam jestem najbardziej aktywna.
Nie lubię, gdy ktoś mnie zmusza do bycia niekulturalną.
Wyobraźcie sobie taką scenę. Dzwoni do Was dziewczyna o młodym, delikatnym głosie. Przedstawia się, że pracuje dla dużej, znanej korporacji. Ma dla mnie ofertę.
Kto chce sernik pistacjowy z okazji (moich) urodzin? :)
A więc mam dziś urodziny. Załóżmy, że pięćdziesiąte czwarte, bo to naprawdę nie ma większego znaczenia przy nieokrągłych rocznicach.
Szort 24
Siedzimy, każdy przy swoim komputerze, on w pokoju, ja w kuchni. – Seba, czy ty nie musisz jechać do pracy? – Muszę. Już idę. Mija kilka minut, podczas których słyszę, że ogląda po raz trzeci to samo krótkie wideo i wybucha śmiechem.